ناسیونالیسم در ترازوی میهنپرستی
هاله رامندی استدلال میکند که ایران نه محصول ایدئولوژی ناسیونالیسم، بلکه ملتی تاریخی است که پیش از پیدایش این ایدئولوژی نیز خود را چون یک ملت میفهمید.
هاله رامندی استدلال میکند که ایران نه محصول ایدئولوژی ناسیونالیسم، بلکه ملتی تاریخی است که پیش از پیدایش این ایدئولوژی نیز خود را چون یک ملت میفهمید.
پریا مهرگان با تکیه بر پارادوکس مدارای کارل پوپر، از پاسداری از آزادی در برابر نیروهایی میگوید که از امکانات جامعهی باز برای نابودی آن بهره میگیرند.
ناصر کرمی با مقایسهی نسبت جمعیتی کشتهشدگان، جغرافیای کشتار و شرایط اقتصادی و ژئوپلیتیک نشان میدهد قیاس قتلعام دی ۱۴۰۴ با کشتار تیانآنمن بیاعتبار است.
لیلا ناصری مهرگان را جشن پیروزی داد بر بیداد میخواند و با بازخوانی داستان فریدون و ضحاک در شاهنامه، بر ظرفیت پادشاهی برای تجلی حاکمیت ملی تأکید میکند.
آرین ریسباف در نقد مقالهای از رضا عرب، تشخیص او از بیماری فکری چپ پستمدرن را میپذیرد اما نسبتدادن تبار این جریان به الهیات مسیحی را نادرست میداند.
ناصر کرمی پیشنهاد کسبوکار خانگی محسن رضایی را با طرح کورههای خانگی مائو مقایسه میکند و سیاهنمایی هر دو رژیم از دوران پیش از خود را کنار هم میگذارد.
تینا قاضیمراد دلایل فروپاشی سریع خودگردانی کردها در شمال و شرق سوریه را در پرتو سقوط اسد، سیاست آمریکا و اسرائیل و خطاهای رهبران کرد بررسی میکند.
علیرضا کیانی و پریا مهرگان با الهام از حماسهی ۴۷ رونین ژاپنی، شعارهای پهلویخواهانهی دیماه ۱۴۰۴ را نه نوستالژی که بازگشت حافظهی تاریخی ملت میخوانند.
ایرج صفاریان با تکیه بر آرای ساموئل هانتینگتون دربارهی نظم، نهادسازی و توسعهی سیاسی، عملکرد پادشاهی پهلوی را ارزیابی میکند.
لیلا ناصری از معنای اَمرداد در فرهنگ ایران باستان، یعنی بیمرگی و جاودانگی، میگوید و آن را با یاد دو پادشاه پهلوی که در این ماه درگذشتند پیوند میزند.
امیرهادی انواری مصاحبههای رویترز با خمینی در ۱۳۵۷ را با مصاحبهی اخیر آن با شاهزاده رضا پهلوی مقایسه میکند و سوگیری این خبرگزاری را نشان میدهد.
نوید محبی و سعید قاسمینژاد همکاری نظامی جمهوری اسلامی و روسیه را بررسی و بر ضرورت ائتلاف اوکراین، اسرائیل، آمریکا و کشورهای خلیج فارس تأکید میکنند.
فریدون برای شمارش بازدیدها از گوگل آنالیتیکس استفاده میکند، فقط اگر اجازه بدهید.