در لزوم نگهداشت حافظه، عدالت و هویت
یهودیان پس از هولوکاست تنها به سوگواری بسنده نکردند. آنان حافظه را ساختند، سند را حفظ کردند، آموزش را نهادینه کردند، و عدالت را پیگیری کردند. این درس برای ایران روشن است: یادبود فقط یک «نماد» نیست؛ یک «ساختار» است. اینجاست که تفاوتِ سرنوشتها روشن میشود: یادبود بهتنهایی کافی نیست. آنچه سرنوشت یک ملت را پس از فاجعه تعیین میکند، تبدیلِ حافظه به «نهاد»، و تبدیلِ سوگ به «بازسازیِ قدرت جمعی» است