فرزندانِ آنان که در کشتار گتوی ورشو (۱) و نسل‌کشی هولوکاست جان، مال و شرافت خود را به هولناک‌ترین شکل از دست داده بودند، برای جلوگیری از تکرار فاجعه‌ای چنان عظیم، تصمیم به دگرگونی در خودفهمی سیاسی خویش گرفتند. آنان مصمم شدند مانند پدر و مادر و اجداد خود نباشند و به‌جای زیست خفت‌بار و قربانی‌محور در محله‌ی حاشیه‌ای یهودی (گتو)، به شهروندانی «مسلح» تبدیل شوند که مسئولیت امنیت جمعی خود را به رسمیت می‌شناسند و در برابر جانیان و قاتلان از خود دفاع مشروع می‌کنند.

این فرایند دگرگونی از «جهود» (۲) ترسو و بی‌سلاح به شهروندی «عبری و یهودی» (۳) که شجاع و «مسلح» و مدافع خانواده و ملت خویش است، سرآغاز امنیت قوم یهود پس از هزاران سال سرکوب و کشتار تلقی شد؛ به‌جای زندگی ذلت‌بار در حاشیه‌ی گتو، جنبش صهیونیستی تصمیم گرفت عزتمندانه و «متکی به سلاح» در سرزمین تاریخی خود زندگی کند.

در فیلم‌ها و سریال‌های دهه‌ی ۷۰ اسرائیل، این گذار از شهروندی سرکوب‌شده به شهروندی شجاع و مسلح - که قاتلان خود را «شکار» می‌کند - به‌روشنی مشهود است؛ کودکی که پدر و مادر خود را در اردوگاه‌های کار اجباری از دست داده است، تصمیم می‌گیرد به‌جای ترس و زندگی ذلیلانه‌ی والدین و اقوامش، شجاع و مسلح شود و دیگر مانند آنان «جهود» نباشد، بلکه «عبری» شود. او قاتلان والدین و خویشاوندانش را در هر کجای جهان که باشند می‌یابد و آنان را به سزای اعمالشان می‌رساند.

ایرانیان نیز، همچون یهودیان، در چنین نقطه‌ی سرنوشت‌سازی قرار دارند. گفت‌وگوهای من و همکارانم با ایرانیانِ داخل کشور نشان می‌دهد که خشونت بی‌حدِ نظامِ تبهکار در ۱۸ و ۱۹ دی ۲۵۸۴ (۱۴۰۴)، این‌بار با هیچ‌یک از نظایر تاریخی آن در ایران قابل مقایسه نیست و نوعی نسل‌کشی سیاسی/هولوکاستی ایرانی رقم خورده است.

در پی چنین خشونت کور و وحشیانه‌ای علیه هم‌میهنان‌مان، هر کس در ایران با ما سخن می‌گوید، آمادگی خود را برای بازگشت به خیابان اعلام می‌کند و همگان خواستار کمک جهانی برای دفاع مشروع از خود و کشور هستند. گویی ترس محو شده است و شهروندان می‌خواهند بدانند چگونه می‌توانند موثرتر با قاتلان ایرانیان مبارزه کنند. همه در انتظار فرصت بسیج مجدد هستند تا بار دیگر به خیابان بیایند و کار فرقه‌ی تبهکار را یکسره کنند. عده‌ی زیادی نیز بی‌صبرانه در انتظار فرصت و ابزارهای مناسب برای مقابله با آمران، بانیان و مجریان کشتار در ایران و خارج از ایران‌اند.

فرقه‌ی حاکم بر کشور باید بداند که جامعه‌ی ایران، به سوی اشکال پیشرفته‌ترِ سازمان‌یابی و ابزارهای دفاعی سوق خواهد یافت. استمرار خشونت ساختاری و فقدان سازوکارهای پاسخ‌گویی، در هر جامعه‌ای و از جمله در ایران کنونی افزایش ظرفیت‌های خوددفاعی و شکل‌گیری شبکه‌های امنیتیِ غیررسمی را در پی خواهد داشت. در چنین شرایطی، مسئولیت تاریخی و حقوقیِ تمامی تصمیم‌گیران و مقامات موثر در ساختارهای امنیتی و اجرایی رژیم اسلامی - از سرکردگان ارشد به اصطلاح نظامی گرفته تا اعضای نهادهای عالی به اصطلاح امنیتی - در ذهن ملت ایران مفروض است و تک تک این افراد در معرض تعقیب و پیگرد قرار خواهند گرفت.

با چنین حجمی از کشتار و سخنرانی های وقیحانه‌ی مقامات جمهوری اسلامی در تایید آن، مقامات رژیم به زودی شاهد تلاشی هراس‌آفرین برای خود و رهایی‌بخش برای ملت خواهند بود. ملتی که رعیت نیست؛ بلکه هر کدام کاوه‌ای هستند برای بر زمین‌زدن ضحاک و عوامل او. محاکمه در دادگاه‌های صالح ایران آزاد، احتمالا از آرزوهای عوامل رژیم خواهد بود.

ارجاعات:

(1) Warsaw Ghetto  (محله‌های کثیف و شلوغِ بیرون از شهرهای اروپایی که جمعیتی یهودی داشتند)

(2) Jew

(3) Jewish/Hebrew